Met krijt kalkt Erik Verlinde enkele vergelijkingen op zijn schoolbord. "Dit is de formule," zegt hij dan op plechtige toon. "Die blijkt alle waarnemingen te beschrijven. Niet alleen melkwegstelsels, ook clusters daarvan. En ik kan hiermee uitrekenen hoeveel donkere materie er in het heelal zit."

Verlinde spreekt zacht en rustig, maar in zijn stem is grote opwinding hoorbaar. De Amsterdamse fysicus denkt een heel nieuwe manier gevonden te hebben om naar het universum te kijken.

Afgelopen oktober presenteerde hij zijn ideeën op de roemruchte Solvay-conferentie in Brussel, waar de top van de natuurkundigen eens in de drie jaar samenkomt.
Bang dat zijn vakbroeders met zijn ideeën gaan lopen voordat hij ze gepubliceerd heeft, is hij niet. "Het idee is vrij allesomvattend en niet eenvoudig te begrijpen. Ik denk dat er niemand is die het hele verhaal kan reconstrueren."

> HIER volledig artikel (pdf, 190 kb)

> website van Verlinde

Video: UvA; artikel: VN

Hij houdt van Californië. Woont hier al dertig jaar. 'Er zijn hier in Amerika schier oneindige mogelijkheden om je werk te doen, te bedenken wat je wilt en je hebt een grote mate van vrijheid en middelen om dat te realiseren. Ik hou zeer van het avontuur van Californië.'

> HIER volledig artikel (pdf, 5 mb)

Bron: Groene Amsterdammer

Ton Plekkenpol wordt elke nacht getergd door een terugkerende droom. Hij droomt dat hij in een bootje vaart op een rivier, waar hij gedwongen is tot niets doen, elke nacht opnieuw. De droom drijft Ton tot waanzin: elke nacht weer op dat stomme bootje, dag in, dag uit, maandenlang.

Omdat niemand Ton kan helpen, is hij gedwongen zich te verzoenen met zijn droom. Op den duur gaat hij zelfs naar zijn bootje verlangen. En dan ziet hij een foto van iemand die hij direct herkent: de man die in zijn droom staat te zwaaien aan de oever van de rivier.

Dit verhaal, gemaakt door Prosper de Roos, is opgedragen aan Ton Plekkenpol, die eind oktober onverwacht in zijn slaap is overleden.

Bron: VPRO radio

Dom Malachias is abt van de abdij Lilbosch in Pey. De monniken van abdij Lilbosch behoren tot de Orde van de Cisterciënzers van de Strikte Observantie (ook wel trappistenorde genoemd). Door de rust achter de abdijmuren kunnen ze trouw blijven aan hun eigen monastieke leefwijze. Die stelt hen in staat de innerlijke weg naar God te begaan. Het leven van de trappisten van Lilbosch telt drie pijlers: 1) het getijdengebed: 2) persoonlijke meditatie en geestelijke lezing; 3) arbeid.

Bron: RKK geloofsgesprek

The way things go (oorzaak en gevolg).
Commentaren op de website: "Hitchcock for objects!" en "Brilliant! So fine tuned and brutally elegant. Masterpiece."

Bron: Vimeo

Als de video niet streamt, probeer dan deze rechtstreekse  link
(en hapert die dan nóg: scherm verversen)

Dit is wat Suzuki roshi over de werking van geluid te zeggen heeft:

"Voordat je het maakt is er geluid.
Probeer niet ernaar te luisteren. Als je er niet naar luistert is het geluid overal. Omdat je het probeert te horen is er soms geluid en soms niet. Begrijp je?"
(Shunryu Suzuki: Zen begin, p. 78)

Tenslotte een advies uit de oefenpraktijk:

• Het gebruik van een klankschaal bij je zitplek (3 slagen bij begin van meditatie) helpt diverse elementen te integreren:
• vestigen van je houding in 3 stappen, van fysiek naar energetisch naar innerlijk
• besef van vormloosheid: klank sterft niet maar leeft onhoorbaar in stilte (Leegte)
• je verbinden met vormloosheid (via de zich terugtrekkende klank na elke slag)
• bevorderen van gevoeligheid (de klanktrillingen voelen met open-hand-mudra)
  
• expressie van je toewijding via reciteren van de tekst "Volmaakt" (1 regel per slag).

Bron: IKON Het vermoeden

Deze video is opgenomen in Dublin.

Bron: fiftypeopleonequestion