Vrij om te sterven - Suzuki

Monument voor Shunryu Suzuki in Green Gulch Farm
[Foto: Steven Harper]

Suzuki's zoon Otohiro was er sinds enkele dagen en zou blijven tot het einde, waarvan hij wist dat het nabij was. Hij sliep in Okusans bed, naast dat van zijn vader in het kleine kamertje. Tegen twee uur 's nachts schudde Otohiro Okusan wakker. 'Moeder! Moeder! Vader wil in bad.'
'Nee nee nee.' Ze liep de kamer in en vertelde haar echtgenoot weer te gaan slapen. Hij herhaalde dat hij in bad wilde. Die gedachte boezemde Okusan angst in. Hij was al lange tijd niet meer in bad geweest. 'Het is in orde', zei hij.

Otohiro was niet van plan ertegenin te gaan. Hij wist dat de oude man tot het einde toe koppig zou blijven. Okusan ging naar de badkamer en liet het bad vollopen. Voorzichtig tilde Otohiro hem naar de badkamer en legde hem in bad.

Suzuki begon naar lucht te happen en ademde snel.
'Het is afgelopen', zei hij tussen korte ademhalingen.

'Stil maar, stil maar', fluisterde Otohiro troostend in zijn oor terwijl hij zijn vader omarmde. 'Rustig ademhalen, rustig ademhalen.' Otohiro ademde langzaam en duidelijk hoorbaar, en zijn vaders ademhaling werd rustiger, totdat zij beiden samen in hetzelfde langzame tempo ademden.

Suzuki vroeg om het stuk geparfumeerde zeep dat Della hem had geschonken. Hij gebruikte nooit iets geparfumeerds, maar hij nam het en zeepte zich langzaam in, en zij hielpen hem zichzelf grondig wassen. Toen nam hij een lang, ontspannend bad.

Na afloop lag Suzuki op bed en slaakte een diepe zucht.
Hij sprak langzaam en bijna onhoorbaar. 'Ahhhh, wat een heerlijk gevoel', zei hij, met een zweem van genot op zijn gezicht. 'Laat me morgenochtend maar slapen.'

D. Chadwick: Kromme komkommer;
leven en zenonderricht van Shunryu Suzuki. Rotterdam 2002