Te jong...

Te ongedurig...

Te onstuimig...

Te verliefd...

Te bezet...

Te vermoeid...

Te bezorgd...

Te oud...

Te laat...

...om te oefenen.

Meer info: Project "Playing for change".

Niaoke Daolin had zijn oefenplek in een boom gemaakt.
Districtsgouverneur Bai Juyi (Letian) zei tegen de monnik: "U zit wel op een gevaarlijke plek, zo hoog."
"Welk gevaar loop ik nu?" antwoordde Niaoke. "U, gouverneur, bevindt zich in veel groter gevaar."
"Ik heb vrede gebracht in de bergen en rivieren die dit district omringen," zei de gouverneur, "welk gevaar zou er zijn?"
Niaoke antwoordde: "De begeertes branden, het denken kent geen rust. Welk groter gevaar bestaat er dan dat?"
De gouverneur vroeg: "Wat is de essentie van de boeddhadharma [boeddha's onderricht]?"
Niaoke antwoordde: "Mijd het kwade, doe het goede."
"Dat had zelfs een driejarige me kunnen vertellen," antwoordde de gouverneur.
"Een driejarige kan het wel zeggen, maar zelfs een tachtigjarige kan het nog niet uitvoeren," zei Niaoke.

[T. Kirchner: Entangling vines; Zen koans of the Shumon Kattoshu.
Kyoto 2004, p. 119]

Afbeelding: http://www.freakingnews.com/Oak-Tree-Pics-34002.asp

                                    Nico Tydeman

Ik heb een voornemen. Een vast besluit vormt een draagvlak voor mijn handelen, gesprekken, gedachten, werk en vrije tijd. Wordt het voor een ogenblik vergeten, dan dient de herinnering zich weer vanzelf aan, soms met schrik, een schok, soms een lieflijk weten. Ik heb mij voorgenomen een geestelijk pad te gaan, de nacht die mijn bestaan omhult steeds dieper te betreden. Mijn leven lang zal het ondenkbare, waartoe het denken mij verleidt, de poort zijn tot de werkelijkheid. Hoe angstig en vermoeiend ook, ik zal mijn voeten zetten op die duistere grond en mij laten zinken in het drijfzand van de aarde, alleen de adem en de dood als metgezel. Niet de zekerheid, noch de rust, maar het vreemde, het onrustbarend andere, de ontworteling zal mijn richtsnoer zijn naar een ver, onkenbaar doel. Mijn dooltocht naar de onbenaderbare verte zal mijn nabijheid zijn met allen die ik tegenkom. “Mysterie”, trefwoord op mijn lippen, sjibboleth voor de mystieke weg, zal mijn wijze van begroeten zijn. Ik heb gezworen alle lijden te verzachten, het kwaad te bannen en de aarde met goedheid te bedekken. En wellicht, op mijn sterfbed zal ik zeggen: er kwam niet veel van terecht. Maar dit voornemen, diep gekoesterd, onvervulbaar verlangen, komt uit de bodemloosheid van mijn onnadenkend hart. Het heeft geen verdere reden of verklaring nodig. Het vraagt uitsluitend om beoefening, momenten, waarop mijn belofte in praktijk wordt omgezet.

Daartoe ga ik regelmatig naar de zendo, een lege ruimte met slechts een boeddhabeeld en zwarte meditatiekussens langs de witte muren. Hier kan de wereld ongehinderd binnentreden en zonder vervorming worden beschouwd. Hier heerst de stilte opdat geluid naar waarheid klinken kan. Zazen, gemeenschappelijk beoefend, is verstilde liturgie, zonder woorden, zonder gezang, geen verkondiging, maar een homilie van onbeweeglijk zittende lichamen, onbesproken en onbespreekbaar gedrag, viering van een inspanning, een toegewijd in- en uitademen, leven en dood proevend, het denken onbedacht doordacht. Zazen in de zendo is een eredienst van Boeddha’s. Sprakeloos, doordrongen van geboorte en dood als een ondoordringbaar geheim, spreken zij een lichaamstaal van zacht gestrekte ruggen, vervuld van vreugde en van pijn, voltooid door vergankelijkheid. Zazen, of ik het thuis alleen beoefen of in de zendo, samen met anderen, is een vorm waarin mijn voornemen concreet uitgevoerd wordt, in elk geval zolang als de oefening duurt. Ik beschik daarmee over een praktijk die mijn krachten te boven gaat en zich nimmer laat voegen naar mijn interpretaties. Want zazen is een duistere praktijk. Zijn beoefening bereikt nooit een laatste graad van perfectie, zijn motieven blijven ondoorgrondelijk en zijn invloed laat zich niet meten naar redelijke maatstaven. Oefening in het verspillen van tijd, want de tijd niet langer beoordeeld als nuttige besteding, zonder de beperking van verdienste, zonder uitzicht op verlossing. De tijd van zazen is de tijd van puur spel, vreugdevol spel, ongeremde en ongecensureerde expressie van een neergezeten, spelend lichaam dat de bitterzoete mengeling van pijn en genot kent, vrije tijd van een zittende Boeddha, homo ludens bij uitstek, met die geheimzinnige glimlach van herkenning om de mond. En de dood zal mijn laatste zazenbeoefening zijn.

> zie ook documentaire "Doorn in het hart"
> aangeraden boek: "Zitten, de praktijk van Zen"

Tekst: http://www.zenamsterdam.nl/docenten/Niko_Tydeman_Sensei.html
Foto: http://sweepingzen.com/2010/01/21/niko-tydeman-bio/

Niet dat jij er bent
- maar hoe
 
niet dat jij dit zegt
- maar hoe
 
niet dat jij mij ziet
- maar hoe.

Gedel

De geboorteplaats van Morihei Ueshiba, de grondlegger van Aikido, lag in Tanabe, in het Kumano district, een gebied dat geassocieerd werd met de beginselen van veel oeroude, Japanse mystiek.
Kumano stond bekend als ‘gateway to the Divine’ of ‘poort tot het Goddelijke’.

Al vanaf jonge leeftijd was Morihei bijzonder geïnteresseerd in esoterische en exoterische wetenschappen en verslond honderden boeken over uiteenlopende onderwerpen, met een voorkeur voor wis- en natuurkunde.

Op zevenjarige leeftijd werd hij naar Jizodera gestuurd, een boeddhistische tempel in de Shingon traditie.
De priester die Morihei daar vertelde over Kobo Daishi, een meester van het Tantra boeddhisme, kan beschouwd worden als Morihei’s eerste leraar.
De jonge Morihei nam veel van deze heilige traditie tot zich om dit op latere leeftijd te integreren in zijn meer ontwikkelde denken.

Morihei Ueshiba werd geboren op 14 December 1883 als vierde kind en eerste zoon van vader Yoroku en moeder Yuki.

Morihei’s imposant gebouwde vader kwam uit een samoerai familie; Morihei’s grootvader Kichiemon had groot aanzien vanwege zijn ongekende kracht en uitzonderlijke vaardigheden in de krijgskunsten.

Yoroku Ueshiba was een gerespecteerd lid van de plaatselijke gemeenschap en had twintig jaar lang gediend in de dorpsraad. Zijn moeder Yuki, afstammeling van de vooraanstaande Takeda clan, was een ontwikkelde vrouw met een diepe interesse voor literatuur, kunst en religie.

> het volledige artikel