Met krijt kalkt Erik Verlinde enkele vergelijkingen op zijn schoolbord. "Dit is de formule," zegt hij dan op plechtige toon. "Die blijkt alle waarnemingen te beschrijven. Niet alleen melkwegstelsels, ook clusters daarvan. En ik kan hiermee uitrekenen hoeveel donkere materie er in het heelal zit."

Verlinde spreekt zacht en rustig, maar in zijn stem is grote opwinding hoorbaar. De Amsterdamse fysicus denkt een heel nieuwe manier gevonden te hebben om naar het universum te kijken.

Afgelopen oktober presenteerde hij zijn ideeën op de roemruchte Solvay-conferentie in Brussel, waar de top van de natuurkundigen eens in de drie jaar samenkomt.
Bang dat zijn vakbroeders met zijn ideeën gaan lopen voordat hij ze gepubliceerd heeft, is hij niet. "Het idee is vrij allesomvattend en niet eenvoudig te begrijpen. Ik denk dat er niemand is die het hele verhaal kan reconstrueren."

> HIER volledig artikel (pdf, 190 kb)

> website van Verlinde

Video: UvA; artikel: VN

Klik op afbeelding voor de pdf versie [1 mb]

INHOUD:

• Retraite en oefenperiode
• Studiemateriaal
• Column: Griepen
• Gedicht: Onder ogen
• Tij-dingen
• Alles heeft een ritme (1)
• Druppel: Doen wat je kunt of doen wat nodig is?
• Neus voor boeken
• Impressie nieuwjaarsbijeenkomst
• Agenda
• Cartoon: In het oude China

Nieuwsbrief-archief:

http://www.stiltij.nl/weblog/publiciteit/nieuwsbrief

Ik had concentratie ontdekt. Het was geen grote ommekeer maar wel iets waar ik meteen aan kon werken. Het leek een beetje op de man die zijn autosleutels in een donker steegje verloren was maar ernaar zocht onder de lantaarnpaal. "Er is meer licht hier", zo verklaarde hij. Als ik heel, heel stil zou blijven zitten en geen gedachten had, hoopte ik, zou de bliksem wellicht inslaan. Riskant. Gaandeweg werden de dingen toch duidelijker. Ik spoorde mezelf tot het uiterste aan maar na afloop van de retraite overviel mij de wanhoop, want weer had ik een gelegenheid verprutst om iets wezenlijkers te leren kennen dan mijn kleine, hopeloze persoontje. Natuurlijk was het ook ditzelfde kleine, hopeloze persoontje dat wanhopig was en op goeie dagen begon ik het amusante hiervan te zien. Een bekende Japanse leraar kwam op bezoek en ik ging hem opzoeken, vol goede moed dat er op een of andere manier misschien nu, ja, waarom nu niet, als ik volledig aandachtig zou zijn, een ervaring gewekt zou worden in me. Hij liet zijn blik vallen op mij, zo gretig en opgefokt, en geduldig begon hij de beginnersstappen van meditatie uit te leggen. "Ga gewoon werken met deze koan en laat hem je dag en nacht vergezellen..."

Vervolgens nam ik deel aan een zevendaagse retraite waarop ik me helemaal had ingesteld. Terwijl mijn vrienden naar het strand gingen bleef ik 's avonds binnen om te mediteren. Ik wilde volledig toegewijd zijn en de retraite volgen zonder een momentje afleiding. Na een dag of twee was mijn geest diep en helder, en toen, plotseling, niet meer. Wilde en onbestemde bedenksels raasden voorbij - beelden, muziek, herinneringen uit mijn vroegste jeugd, herinneringen zelfs die ik onmogelijk gehad kon hebben. Er was geen patroon te herkennen in mijn geest, geen aanknopingspunt te vinden om mijn gedachten te beheersen. Ik had alles helemaal goed gedaan en dit was dus het resultaat. Het was me niet gelukt. Een minuscule gedachte diende zich aan: "Dan moet dit kloppen."

Ik liet mijn geest gewoon zijn wat hij maar wilde zijn, en hij werd onmiddellijk rustiger. Ik had het gevoel alsof ik aan de rand stond van een enorme afgrond en dat ik de moed moest hebben mezelf te laten vallen. Maar ik kon het niet, ik wist niet hoe. Een dag of twee bleef ik hierin hangen, vechtend met mijn angst. Toen zei ik tegen mezelf: "Ok, je bent dus bang," en meteen verdween de angst. Weer verscheen er een minuscule gedachte, namelijk dat ik zélf de koan was. Ik begon een verbinding met het universum te ervaren. Het voelde heel ongerijmd dat ik zo lang had geworsteld om een plaats te verwerven in het universum terwijl ik onmogelijk uit datzelfde universum kon vallen. Het was alsof een golf hard zijn best deed te begrijpen wat de zee was. Ik begon te lachen.

De leraar had een handig vragenlijstje om te testen of je werkelijk een diepe ervaring beleefde. Deze vragen waren, samen met bruikbare antwoorden, via mondelinge overdracht afkomstig van Hakuin, een achttiende-eeuwse Japanse leraar. Het ontroerde mij diep dat Hakuin zich hiervan bewust moet zijn geweest, aan ons gedacht heeft over alle eeuwen en oceanen heen, en ik ontdekte dat de vragen mij hielpen een taal te vinden voor mijn beleving. Ze waren vreemd, maar niet willekeurig: vragen als "Hoe hoog is Mu?" en "Leg Mu uit aan een baby." De vragen stimuleerden me te begrijpen dat een spirituele ervaring plaatsvindt in het leven dat ik daadwerkelijk leidt. Heimelijk lachte ik in mezelf omdat het leven zo onmiskenbaar teder en vertrouwd voelde.

Het lachen duurde maanden. De ervaring die ik had gehad was niet iets waarin je geloofde; het was meer iets dat je opmerkte, een manier van waarnemen. Ook ontdekte ik dat ik geen enkel gevaar liep om heilig te worden of alle antwoorden te kennen. Het was alleen maar dat iets in mijn hart rust had gevonden en dat de wereld een veel vriendelijker plek leek te zijn. Andere mensen kwamen me aardiger voor dan ikzelf en ik was hen dankbaar dat zij mij dit geduldig hadden laten ontdekken. Net onder de oppervlakte bruiste de wereld van licht, zelfs als er moeite verscheen. Langzaam begon ik het leven onvoorwaardelijk lief te hebben.

John Tarrant: Bring me the rhinoceros (and other zen koans that will save your life). Shambhala 2008, p. 30-32
Vertaling: Ad van Dun

> John Tarrant dharma onderricht

Red Pine's nieuwe vertaalklus, de Lankavatara soetra, is koud van de pers en meteen al bekritiseerd.
Dat komt ervan als je graag thee drinkt ;-)

Enkele eerste indrukken en discussies - met excuses voor academische ophef etc.:

• Zen Forum International
• The Zennist
  
• Wild Fox Zen
  
• Dharmawheel
  

> voorgaand item over dit onderwerp

Een tijd geleden kwam tijdens de retraiteweek ter sprake dat er een verschil is tussen datgene doen wat allemaal kán (optioneel) en datgene doen wat móet (wetmatig).
Toen we dit bekeken bleek een overgroot deel van onze activiteit en investering op te gaan in datgene wat allemaal kán.
Hierin kwam naar voren dat er op de drie bestaansniveaus andere dingen kunnen en moeten. Zoals je kunt zien in de kan-moet-scan.

Opvallend is dat met name op vormenterrein (biologisch niveau), waarin we ons zo overvloedig begeven, eigenlijk maar heel weinig moet. Hoe zinvol is dan datgene wat we daar zoal doen als het een optioneel, vrijblijvend karakter heeft?

> HIER de hele Druppel [pdf, 220 kb]

Druppel-archief:

http://www.stiltij.nl/weblog/publiciteit/druppel

Hij houdt van Californië. Woont hier al dertig jaar. 'Er zijn hier in Amerika schier oneindige mogelijkheden om je werk te doen, te bedenken wat je wilt en je hebt een grote mate van vrijheid en middelen om dat te realiseren. Ik hou zeer van het avontuur van Californië.'

> HIER volledig artikel (pdf, 5 mb)

Bron: Groene Amsterdammer

Pas als de koorts van eigenwaan
ondraaglijk in je woedt
ga je gerust het medicijn
van overgave slikken

pas als het onvermoede duister
je hartsrust ondermijnt
wend je je voor toevlucht
tot onvoorwaardelijkheid

pas als de lokzang van bedrog
je waardigheid beschaamt
zal de bloem van waarheidsliefde
dankbaar zich vertonen.

Gedel